کلاهه

Never give up on anything.Go over,go under,go around,or go through.But never give up.

یادی از ژان کریستف لافائل
دوشنبه ٢۱ بهمن ۱۳۸٧  

ژان کریستف لافائل  Jean-Christophe Lafaille

ژان کریستف لافائل ( 31 مارس 1965 – 27 ژانویه 2006 ) کوه نورد فرانسوی که به خاطر شماری صعود های دشوار در کوه های آلپ و هیمالیا ، و به خاطر آنچه که به عنوان " شاید بهترین نجات خود که تا به حال در هیمالیا انجام شده است  " مشهور است. [1] این امر زمانی روی داد که مجبور شد جبهه شمالی آناپورنا  به ارتفاع یک مایل را تنهایی و با دستی شکسته  ، پس از اینکه هم طناب او بر اثر سقوط کشته شد فرود بیایید. او هفت قله از چهارده قله هشت هزار متری را ، بسیاری از آنها را به تنهایی و یا از مسیرهای جدید ، صعود کرد ، اما در طی تلاشی انفرادی برای انجام اولین صعود زمستانی ماکالو ، پنجمین کوه مرتفع جهان ، ناپدید شد.

                    

 حرفه اولیه

پیشینه لافائل که در Gap   واقع در Haustes – Alpes متولد شد ، صعود های ورزشی بود ، و در نوجوانی بطور ممتد در Ceuse صعود هایی را انجام داد و در تبدیل آن به یکی از مشهورترین مکان های سنگ نوردی در جهان ایفای نقش کرد. در 1989 اولین مرد فرانسوی شد که به طور انفرادی صعود با درجه  7C+ را انجام داد و یکی از اولین افراد صعود کننده مسیرهای با درجه 8c بود. [2]

در اوایل دهه 1990 ، لافائل به عنوان راهنمای کوه تایید شد و کوه نوردی را در کوه های آلپ شروع کرد. او شماری صعود های دشوار را در کوه های مون بلان ، از جمله اولین صعود انفرادی به Divine Providence در Grand Pilier d'Angle ، یکی از دشوارترین مسیرها در این کوه ها را انجام داد. [3]

نجات خود در آناپورنا

به مدد صعود هایش در کوه های آلپ ، لافائل در سال 1992 توسط پیر بگین ، یکی از کوه نوردان سرشناس فرانسوی در آن زمان ، به یک اکسپدیشن به مقصد آناپورنا دعوت شد. این زوج در جبهه گسترده جنوب این کوه به شیوه آلپی ، بدون کمک شرپا ، بدون وسایل از قبل ذخیره شده در کمپ ها یا طناب های ثابت در قسمت های بالاتر کوه تلاش کردند. به ارتفاع 7400 متری رسیده بودند که هوای نامساعد آنها را مجبور به فرود کرد.[2] این زوج مجموعه ای از فرود با طناب از این جبهه  را انجام دادند ، اما به علت روش سبک بارشان ، وسایل حمایتی اندکی با خود داشتند و اغلب مجبور بودند برای حفظ وسایل از یک کارگاه  منفرد فرود بیایند . در فرود چهارم یا پنجم با طناب ، وقتی که تنها کمی (cam ) که از آن به عنوان کارگاه استفاده می کرد از سنگ جدا شد ، بگین بر اثر سقوط کشته شد. بگین اکثر وسایل فنی آن دو ، از جمله طناب ها را حمل می کرد ، و لافائل در این جبهه با ارتفاع عمودی یک مایلی تنها ماند. [4]

لافائل با سختی بسیار توانست جبهه 75 درجه را تا مکان آخرین بیواک شان پایین بیاید ، که در آنجا 20 متر طناب نازک پیدا کرد که به او امکان می داد فرود های کوتاه با طناب از برخی از دشوارترین بخش ها را انجام دهد. در حالیکه هیچ وسیله فنی جهت استفاده به عنوان کارگاه نداشت مجبور شد وزن خود را به میخ های چادر ، و در یک مورد ، یک بطری پلاستیکی بسپارد . بالاخره به محل ایمنی نسبی بالای طناب ثابتی که او و بگین بر روی نوار سنگی شیب دار نصب کرده بودند رسید ، اما تقریبا بلافاصله سنگی بر روی او افتاد ، و دست راستش را شکست. با دست شکسته و درمانده  ، دو روز را به امید اینکه کوه نوردان دیگر او را نجات خواهند داد ، بر روی طاقچه ای سنگی گذراند. اما ، با اینکه تیمی اسلوونیایی در حال تلاش در مسیری در بخش دیگری از جبهه جنوبی بودند ، تشخیص دادند که اقدام برای نجات بسیار خطرناک خواهد بود ، پس هرگز کمکی در کار نبود. لافائل گفت بیرحمانه ترین چیز در مورد این وضعیت دشوار این بود که می توانستم زندگی و حیات را در دره پایین و شب هنگام ، فلاش دوربین های کوه نوردان را ببینم. علیرغم این موضوع بعدا پذیرفت که کوه نوردان اسلوونی تصمیم درست را در زمینه عدم تلاش برای نجات او انجام داده اند. [4]

در نهایت ، با برباد رفتن تمام امیدها برای نجات ، لافائل تصمیم گرفت به تنهایی به فرود خود ادامه دهد. در ابتدا تلاش کرد به فرود با طناب ادامه دهد ، اما چون نتوانست طناب را تنها با یک دست و دندان هایش کنترل کند ، به فرود به پایین با یک دست برگشت ، و وقتی به کمپ اصلی تیم اسلوونی رسید کاملا خسته بود . [4]تا آن زمان کوه نوردان مستقر در پای کوه امید به او را از دست داده بودند ، و پیش از این به همسر اولش ، ورونیک ، گفته بودند که او مرده است. ]5] رینهولد مسنر بعدا گفت که غریزه بقا و زندگی که او نشان داد از نوعی بود که توصیف کننده بهترین کوه نوردان است. [6]

دوره بعدی زندگی

پس از آناپورنا ، لافائل تصمیم گرفت دیگر هرگز کوه نوردی نکند ، اما در طی بهبودی جسمانی و روانی طولانی کم کم در تپه ماهور های آلپ تلاش خود را آغاز کرد ، و بالاخره به کوه نوردی حرفه ای بازگشت. [4] در کوه های آلپ با اسکی از کوهی به کوهی دیگر نه جبهه شمالی را در پانزده روز طی کرد ، [7] و اولین صعود از مسیر لافائل را در Petit Dru ، که درآن زمان آن را دشوارترین مسیر موجود در کوه های آلپ می دانستند ، انجام داد ، [8] اما مهمترین صعود های او در هیمالیا بود.

یک سال پس از حادثه اش در آناپورنا ؛ به چو اویو صعود کرد ، و بعد در 1994 ، مسیری جدید را به تنهایی در جبهه شمالی شیشا پانگما صعود کرد. این اولین از چندین صعود انفرادی قلل 8000 متری ، از جمله صعود های پشت سر هم گاشربروم 1 و گاشربروم 2 در 4 روز در 1996 ، و ماناسلو در 2001 بود. [2]

آناپورنا مشغله ذهنی لافائل شد ، و بعدا اتوبیوگرافی اش را زندان آناپورنا نامید.[9] او سه بار به این کوه بازگشت . بار اول تلاشی انفرادی در مسیر بریتانیایی در جبهه جنوبی انجام داد ، که به خاطر شرایط برفی ناکام ماند. در 1998 به همان مسیر با تیمی بزرگتر بازگشت ، اما این اکسپدیشن به علت کشته شدن یک عضو تیم بر اثر ریزش بهمن لغو شد. [2] او بالاخره در 2002 به همراه آلبرتو اینورراتگی از طریق خط الراس طولانی به قله رسید. [4]

تا 2003 لافائل تصمیم گرفته بود برای صعود به تمام 14 قله 8000 متری تلاش کند ؛ اما برخلاف بسیاری از کوه نوردان که این هدف را انجام می دهند ، هیچ تمایلی نداشت که آنها را به طور ساده از مسیرهای عادی ، در قالب اکسپدیشن های برگ با کپسول اکسیژن صعود کند. او ترجیح داد به تلاش برای دستیابی به مسیرهای جدید یا صعود های انفرادی ادامه دهد یا در فصل مشکل تر زمستان صعود کند. [2]در 2003 ، نانگا پاربات ، دائولاگیری ( انفرادی ) و برود پیک  را در زمانی دو ماهه صعود کرد. در آخرین اینها نزدیک بود کشته شود. در این صعود داخل یک شکاف یخی سقوط کرد بعد دچار ادم ریوی ناشی از ارتفاع بالا شد.[2] اد ویستورس و دنیس اوروبکو او را نجات دادند. [3]

در دسامبر 2004 صعود انفرادی را به شیشا پانگما انجام داد . قرار بود این صعود اولین صعود زمستانی به این کوه باشد ، اما در 11 دسامبر به قله رسید که زمان آن را زودتر از آن دانستند که جزو صعود زمستانی واقعی قلمداد شود. [3] تا این زمان صعود به یازده قله را کامل کرده بود و برای هدف خود تنها اورست ، کانچن جونگا و ماکالو را پیش روی خود داشت. [ 8]

مرگ در ماکالو

آخرین صعود لافائل یکی از جسورانه ترین صعود هایش بود. در دسامبر 2005 تلاشی انفرادی را برای صعود به ماکالو (8462 متر) ، تنها قله 8000متری در نپال که در زمستان صعود نشده بود ، شروع کرد. [6] این هدفی بود که چند سال قبل آن را خودکشی می دانستند ، [2] اما برای لافائل خطر بخش مهم این تجربه بود. او اظهار داشت :

" از نظر من جالب است که سیاره ما هنوز هم مناطقی دارد که هیچ فناوری جدیدی نمی تواند آدم را نجات دهد ، جائیکه انسان به اصلی ترین – و اساسی ترین – خویش محدود می شود. این فضای طبیعی وضعیت های دشواری را خلق می کند که می تواند منجر به رنج و مرگ شود ، اما غنای داخلی مهار نشدنی را هم ایجاد می کند. در نهایت هیچ راهی برای مصالحه بین این تناقض ها  وجود ندارد. تنها کاری که می توانم انجام دهم تلاش برای زندگی در لبه های آنها ، در مرز باریک بین شادی و وحشت است. هر چیزی در این کره زمین روندی توافقی است. " [2]

در طول چهار هفته در دسامبر و ژانویه ، او بارها  ( وسایل ) را به بالای کوه ، کاملا تنها به بالای کمپ اصلی مقدم در 5300 متر ، برد ، اما مجبور شد بر اثر بادهای شدید ، که چادرش را از بین برد و دو بار او را به هوا پرتاب کرد از گردنه در ماکالو لا عقب نشینی کند . اما پس از دو هفته در کمپ اصلی هوا بهتر شد ، و در 24 ژانویه عازم بالای کوه شد. تنها وسیله ارتباطی او یک تلفن ماهواره ای بود ، که از آن چندین بار در روز برای صحبت با همسرش استفاده می کرد. تا صبح بیست و هفتم روی طاقچه سنگی کوچکی حدود 1000 متر زیر قله چادر زده بود ، و به همسرش گفت که سعی خواهد کرد همان روز به قله برسد. این آخرین صحبت او بود و دیگر کسی صدایی از او نشنید. تنها در کوه در زمستان ، در حالیکه هیچ کوه نوردی در جهان بدون هم هوایی کافی نمی تواند به کمپ بالای او برسد ، هیچ احتمالی برای اقدام به نجات وجود نداشت. [2] تیم کمپ اصلی او پس از یک هفته بی خبری ، از زنده برگشتن او قطع امید کردند ، و بعدا پرواز یک بالگرد بر فراز این کوه نتوانست هیچ نشانه ای از او پیدا کند. [2] جسد او پیدا نشده  و سرنوشت دقیق او نامعلوم است . [7] او همسرش ، کاتیا ، و دو فرزندش را تنها گذاشت . [2]

منابع :

  1. ^ a b c Roberts, David (16 October 2006). "Death on Makalu". www.greatoutdoors.com. Retrieved on 2008-04-23.
  2. ^ a b c d e f g h i j Wells, Colin (9 February 2006). "Jean-Christophe Lafaille". The Independent. Retrieved on 2008-04-23.
  3. ^ a b c "Jean-Christophe Lafaille: Bound to climb". mounteverest.net (31 January 2006). Retrieved on 2008-04-24.
  4. ^ a b c d e Roberts, David (1 February 2003). "The prisoner of Annapurna.(Jean-Christophe Lafaille)(Biography)". National Geographic Adventure. Retrieved on 2008-04-23.
  5. ^ Douglas, Ed (18 February 2006). "Jean-Christophe Lafaille". The Guardian. Retrieved on 2008-04-23.
  6. ^ Buffet, Charlie (7 February 2006). "Jean-Christophe Lafaille". Le Monde. Retrieved on 2008-04-23. English translation available at http://www.ukclimbing.com/articles/page.php?id=181
  7. ^ a b Burke, Jason (9 April 2006). "One step beyond". The Observer. Retrieved on 2008-04-23.
  8. ^ a b "Jean-Christophe Lafaille". The Times (18 February 2006). Retrieved on 2008-04-23.
  9. ^ Lafaille, Jean-Christophe; Heimermann, Benoit (2003). Prisonnier de l'Annapurna. Guérin. ISBN 978-2911755682. 

 

منبع : http://en.wikipedia.org/wiki/Main_Page - ویکیپیدیا دانشنامه آزاد


 


کلمات کلیدی: ژان کریستف لافائل